گفتم : خدای من ، دقايقی بود در زندگانيم که هوس می کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ی

ديروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن

لحظات شانه های تو کجا بود ؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر

من تکيه کرده بودی ، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی . من همچون

عاشقی که به معشوق خويش می نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی ، اينگونه زار بگريم ؟

گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می

کند ،اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور

باشی و از حوالی آسمان ، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود .

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی ؟

گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمی رسی ، تو هرگز گوش

نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به

ناکجاآباد هم نخواهی رسيد .

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی ؟

گفت : روزيت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ، پناهت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ،

بارها گل برايت فرستادم ، کلامی نگفتی ، می خواستم برايم بگويی آخر تو بنده ی من بودی

چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی .

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی ؟

گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم ، تو باز

گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنيدن خدايی ديگر ، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم

بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفايت می دادم .

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ...

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

آغوشتو به غیر من بروي هيچكي وا نكن

من و از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر می کشم

من و تو آغوشت بگیر ، آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمهای مهربون تو من و به آتیش می کشه

نوازش دستهای تو عادت ترکم نمی شه

فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جا بزار

به پای عشق من بمون هیچ کسو جای من نیار

مهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من...

تو را به اندازه زیبایی خاطره ات دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی كه نشناخته ام دوست می دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های آسمان دوست می دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه آن قلب پاکت دوست می دارم

تو را به اندازه هر ثانیه دوریت دوست می دارم          

به اندازه هر ثانیه اش که هر ثانیه برایم سالها مي گذرد دوست می دارم

 به خدا بی توهرلحظه چشمانم می بارد... بازهم دوستت دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

يكي بود يكي نبود تا شروع شد قصمون

ميدونستم كه تكي مثل ماه اسمون

ميدونستم تو عزيزم قدر عشقو ميدوني

ميدونستم تو هموني كه هميشه ميموني

آره منم دوست دارم محال تنهات بزارم

تووصله ي جون مني منم فقط تورو دارم

منم فقط تورو دارم

غيردوست داشتن تو ديگه چيزي ندارم

همه عمر من تويي و بي تو من كم ميارم

ماه من واسه من از تو بهتر كسي نيست

بيا تو كتاب عشق فصل تازه بنويس

بگو منم دوست دارم محال تنهات بزارم

تووصله ي جون مني منم فقط تورو دارم

آره منم دوست دارم محال تنهات بزارم

تووصله ي جون مني منم فقط تورو دارم

منم فقط تورو دارم

تك تك ثانيه هام با تو رويايي ميشه

تو سكوت لحظه هام ببين چه غوغايي ميشه

روي چشمام جا داري اگه منت بزاري

منو از خودت بدوني و بگي دوسم داري

آره منم دوست دارم محال تنهات بزارم

تووصله ي جون مني منم فقط تورو دارم

منم فقط تورو دارم

كنار سيب و رازقي

نشسته عطر عاشقي

من از تبار خستگي

بي خبر از دل بستگي عاشقم

ابر شدم صدا شدي

شاه شدم گدا شدي

شعر شدم قلم شدي

عشق شدم تو غم شدي

ليلاي من درياي من

اسوده در روياي من

اين لحظه در هواي تو

گم شده در صداي تو

من عاشقم مجنون تو

گمگشته در بارون تو

مجنون ليلي بي خبر

در كوچه هاي در به در

مست و پريشون و خراب

هر ارزو نقش بر اب

شايد كه روزي عاقبت

اروم بگيرم در دلم

كنار هر ستاره اي

نشسته ابر پاره اي

من از تبار ساده اي

بي خبر از دلدادگي عاشقم

ماه شدم ابر شدي

اشك شدم صبر شدي

برف شدم اب شدي

قصه شدم خواب شدي

ليلاي من درياي من

اسوده در روياي من

اين لحظه در هواي تو

گم شده در صداي تو

من عاشقم مجنون تو

گمگشته در بارون تو

مجنون ليلي بي خبر

در كوچه هاي در به در

مست و پريشون و خراب

هر ارزو نقش بر اب

شايد كه روزي عاقبت

اروم بگيرم در دلم

كاش مي ديدي كه چگونه با قدم گذاشتن در كلبه ي عشق من چگونه بغض گلويم تركيد و

آسمان چشمانم كه از خوشحالي چه معصومانه مي باريد . كاش مي ديدي كه درياچه ي

كوچك قلبم چگونه بغض كرده بود و سرنوشت برايم آمدنت را تبريك مي گفت . اي ستاره ي

قلبم اي تنها اميد بودنم واي ناجي قلب من ، تو تنها براي عشق تازهاي هستي كه من فقط

ميتوانم نگاهش كنم . آيا اين گونه در دنياي عاشقان ، عاشق را به سليب عشق مي كشند تا

سخني از تشنه لبياو نشنوند ؟ اگر اين گونه است ، اگر عاشقان را بر عشق قرباني كنند

اولين داوطلب عشق خواهم بود كه بر سكوي دار آماده مي شوم تا كه بداني تو تنها اميد زنده

بودن من هستي شايد من و تو تنها آن دوكبوتري باشيم كه از دور دست ها به هم پيوستته ايم

دليل بارش باران

نهايت عشق ،اوج باور سر حد احساسی آسمانی است

وقتی نسيم عشق دستهای سپيد ابرهای عاشق را به دست هم

می سپارد و به يمن اين پيوند پاک وجودشان اشک شوق می ريزد

چه دليلی دارد در بهترين لحظات زندگی شان فرياد خصمانه بکشند

و يا ضجه کنند

اين فريادها هلهلۀ شادی ابرهاست

و چه عاشقانه است وصل آسمانی سحابهای آسمان

پيوند پاکشان شوق جوشش را در وجود خاکی و خشک زمين زنده می کند

و بهترين فريادها را به سکوت جاری در بستر خاک هديه می کنند

جاری می شوند به سوی هدفی ناب تر از ناب

هر قطره در آرزوی دريا شدن ، به عشق رسيدن و دوباره جاری شدن

بارش باران تصور زلالی است از زيستن

شايد به همين دليل عشق پاک آسمانی است

خدايا !

اين منم افتاده ام بر خاک نياز تو

شرم دارم ز رويت ، ز بس گنه کردم و باز آمدم به سويت

گنه کردم که به آن زيبا روی دل فريب گفتم : دوستت دارم

و عمری در آتش عشقش سوختم و آخر با داغ جديی به سوی تو آمدم

آنقدر گريستم که دل ابر به حالم سوخت

آنقدر ناله کردم که باد در برابرم عاجز ماند

آنقدر سوختم و ساختم که خورشيد به پايم افتاد

آنقدر سکوت کردم و دم بر نياوردم که دريا به التماس افتاد

من عاشقی هستم که تازيانه های جا مانده بر تنم از سوز و گداز محبت است

من اسيری هستم که زنجيرها و يوغهای گردنم از وفاست

کدامين دادگاه مرا محکوم کرده . . . نمی دانم

ولی خوب می دانم که جلاد سر نوشت حکم را اجرا کرد

او نازنينی را از من گرفت که از آن من بود

نفسم بود . عشقم بود . اميد فردايم بود . بهانيه زنده بودنم بود .

او محبوبم را از من گرفت تنها دليل بودنم را

من زنده ام تنها به اميد رسيدن به او

او که هر لحظه ام ياد اوست

هر نفسم نام اوست

و هر قطره اشکم تصويری از زيبايی اوست

رفتی و تاروپود عشق را گسستی

رفتی و از رفتنت داغها مانده به اين دل

رفتی و از رفتنت گُلها شدند گِل

رفتی و من ماندم و تاروپود از هم گسسته

تاروپود عشق،عشق گذشته

رفتی و من ماندم و خاطرات تلخ و شيرين

رفتی و من ماندم وياد ان روزهای ديرين

رفتی و ازآن پس نشد ماه تابان

رفتی و ازآن پس نبارید زابر باران

رفتی و از رفتنت خشکیدند جویبارها

رفتی و از رفتنت پژمردند گلزاران

رفتی و من شدم چون مرغ عشقی تنها

رفتی اما،یادت ماند در دلها

دل به دریا میزنم تا اینکه خوشحالت کنم

هستی خود را مدام فرش پر و بالت کنم

گر لیاقت دانی و قربانی ام سازی قبول

جان ناقابل خود قربان احوالت کنم

بعد از این هر روز و شب نام تو باشد بر زبان

من تو را مجنون صفت هر دم دلالت میکنم

دوستتون دارم : دخترك عاشق

گناهي ندارم ولي قسمت اينه

                                 كه چشماي كورم به راهت بشينه

براي دل من واسه جسم خستم

                                 مني كه غرورو تو چشمات شكستم

سر ازكار چشمات كسي در نياورد

                                 كه هر كه تورو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من واسه جسم خستم

                                 مني كه غرورو تو چشمات شكستم

واسه من كه  برعكس كار زمونه

                               يكي نيست كه قدر دلم رو بدونه

گناهي ندارم ولي قسمت اينه

                              كه چشماي كورم به راهت بشينه

هنوزم زمستون به يادت بهاره

                              تو قلبم كسي جز تو جايي نداره

صداي دلم ساز ناسازگاره

                            سكوتم به جز تو صدايي نداره

تو خواب و خيالم همش فكر اينم

                             كه دستات و بازم تو دستام ببينم

ولي حيف از اين خواب پريدم كه بازم

                         با چشماي كورم به راهت بشينه

سر ازكار چشمات كسي در نياورد

                        كه هر كه تورو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من واسه جسم خستم

                      مني كه غرورو تو چشمات شكستم

بـي تــو مهتــــاب شبي بـــاز از آن كوچـه گذشتـم

 همه تـــن چشم شدم خيـره بــه دنبـال تـو گشتم

 شوق ديـدار تو لبريز شد از جـام وجودم

 شـدم آن عاشق ديوانــه كـــه بـــودم 

درنهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

بــــــــــاغ صد خــــاطـــره خنــديـــد

عطـــــــر صـــد خـــــاطــــره پـيـچـــيــــد

يادم آمد كه شبي بــا هم از آن کـــوچــه گـذشتـيــم

پـــــــرگشوديـــم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ســـــــاعتــي بــــر لب آن جــــوي نشستيــم

تو همه رازجهان ريخته درچشم سياهت

من همــه محــو تمــاشاي نگــاهت

آسمــــان صــــاف و شـــب آرام

بخـت خنـــــــدان و زمــــــــــان رام 

خـــوشــــه ماه فــــــرو ريختـــه در آب

شـــــاخـــــه ها دست بـــرآورده بـــه مهتاب

شـــــب و صـــحــــــــرا و گــــل و سنــــــــگ

همــــــــه دل داده بـــــــــه آواز شبـــــاهـنـــــگ

يـــــــادم آيــــــــــد  تــــو بــه من گـفـتـــي

از ايــــــــن عـشــق حــــذر كـــــــــن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تـــو كـــه امـــروز نگــــاهت

بـــــــه نگـــــاهــــي نگــــران است

باش فردا ،‌ كــــه دلت بـــــــا دگران است

تا فراموش كني چندي ٬ ازاين شهر سفر كـــن

بـــــا تــــو گــفــتـــم حـــــذرازعــشق نـــــــدانـم

ســـفــــــر از پـيـش تـــوهـــرگــز نـتـــوانــم

روز اول كــه دل من به تمناي تـو پر زد

چـون كـبـوتـر لب بــام تــو نشستـم،

تــــــو بـــه مـن سنگ زدي من

نــــــــه رميــــدم ، نــــه گسستـم

بـــــــاز گفــتــم كــه تـو صـيـــادي و

مــــــــــــــن آهــــــــــوي دشـــــتــــــــم

تـا به دام تـــو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم

حـــــــــذر از عــــــــشـــــــق نــــــدانـــــــــــم

ســـفـــر از پــيـش تـــــو هرگز نـتـوانم ، نتـوانـــم

اشــــــكــــي ازشـــــاخــــه فـــــــرو ريـــخــــت

مــــرغ شب نـاله ي تـلخي زد و بــگــريخت

اشـــك در چــشــم تــــــو لـــــرزيـــــد

مـــــاه بــــر عـشـق تــــو خـنـديـد

يـادم آيـد كه از تو جوابي نشنيـدم

پــــــاي در دامن انـــــدوه كــشيــــــدم

نــــگـســســتـــــم ، نـــــــــرمــــــــيـــــــدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگرهم

نــــه گــــرفـتـي دگر از عاشق آزرده  خبـر هـــــم

نــــه كـنـــي ديــگــــر از آن كـوچـه گـــذر هــم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

بياامشب به من محرم شواي اشک
بیاامشب توهم باغم شوای اشک

بیا بنگر دلم تنها شده باز
بیا قلب مراهمدم شو ای اشک

من ان گلبوته خشک کویری
بيابرروی من شبنم شوای اشک

رهاکن ميل ماندن دردو چشمم
توجاری بررخ زردم شواي اشک


بيا ارام من در بيقراری
تسلی بخش من هردم شواي اشک

بیابغض سکوت سینه بشکن
به چشم خشک من شبنم شوای اشک

دلم مجروح درد غربت تو
به روی زخم دل مرهم شواي اشک

دلم ازدردهجران نالدامشب
بیادرمان بر دردم شو ای اشک

       

به به عجب بارونی من عاشق بارونم الان حس می کنم دستتو گرفتمو زیر این بارون داریم

باهم راه می ریم


امروز حالم خیلی خوبه خیلییییییی.